Interviewserie Over de Grens (Reflectie & Publieksgerichtheid)

In de serie Over de Grens spreek ik met Nederlanders die in het buitenland hebben gevoetbald. Ze vertellen over hun avonturen in het buitenland.

Wat heb ik geleerd van deze interviewreeks?

  • Ik heb geleerd hoe ik personen die ik graag wil interviewen kan bereiken.
  • Ik heb ervaring opgedaan met het interviewen van mensen
  • Ik heb op verschillende manieren geïnterviewd en daarbij de fijnste manier (voor mij persoonlijk) gevonden

In deze serie heb ik voetballers gecontacteerd die een periode in het buitenland hebben gespeeld. Niet alleen in de doorgaande landen als Spanje en Engeland, maar ook Nederlanders met een verleden in Vietnam, Azerbeidzjan en de Verenigde Staten. Spelers die nog actief zijn als voetballer zijn het best (en soms verplicht) te bereiken via hun club. Oud-voetballers zijn soms lastiger te vinden en te bereiken. Ik heb veel oud-voetballers via LinkedIn proberen te bereiken. Ook via het netwerk van eerder geïnterviewde spelers heb ik andere spelers kunnen benaderen. Hiervan heb ik wel geleerd dat niet iedereen open staat voor een interview en dat er zelfs zijn die niet eens reageren.

Door deze reeks heb ik ervaring opgedaan met interviewen. Ik heb (ten tijde van deze reflectie) vier personen voor deze reeks geïnterviewd, op verschillende manieren. Hierdoor weet ik dat ik de recorder het best bij de spreker neer kan leggen. Dit zorgt voor beter geluid én minder omgevingsgeluid. Ook heb ik geleerd om on the spot betere interviewvragen te bedenken. Verder heb ik geleerd om sprekers niet te snel in de rede te vallen. Als ik dit wel doe, dan onderbreken ze hun verhaal en heb ik niet het antwoord waar ik op hoopte.

Een voorbeeld: ik sprak met Michael de Leeuw over zijn periode in de Verenigde Staten bij Chicago Fire. Ik vroeg hem wat het meest bijzondere was dat hem daar is overkomen. In eerste instantie reageerde hij met ‘geen idee eigenlijk’. Ik heb toen een stilte laten vallen, zodat hij automatisch ging nadenken over zijn antwoord. Uiteindelijk kwam hij met een anekdote over de imponerende skyline.

Ik heb op verschillende manieren geïnterviewd. Zo heb ik met Michael de Leeuw en Erik Meijer een face-to-face-interview gehad, maar heb ik met Niels Vorthoren telefonisch contact gehad. Met Delvin Pinheiro Frederico heb ik, wegens zijn locatie, een schriftelijk interview gehad. Hierin heb ik wel gemerkt dat telefonisch en face-to-face beter werkt dan een schriftelijk interview waarbij je elkaar niet tegelijk ziet of hoort. Dat stukje interactie geeft voor de interviewkandidaat misschien net iets meer motivatie om bijzondere anekdotes en verhalen te vertellen. Hierdoor bouw je toch een soort vertrouwensband op waarbij de geïnterviewde makkelijker en meer spreekt. Daarom heb ik mij voorgenomen voor de nog komende interviews in deze reeks om ze zoveel mogelijk face-to-face te doen. Natuurlijk, af en toe zal het niet gaan, maar in de meeste gevallen denk ik dat het mogelijk is om af te spreken voor een interview.

Natuurlijk kwam ik er met al deze interviews achter dat sommige voetballers niet even openhartig, vrijuit en uitgebreid spreken. Bijvoorbeeld bij Tarik Tissoudali moest ik moeite doen om ‘bruikbare’ antwoorden uit hem te krijgen. Hierdoor heb ik geleerd om ook met geringe antwoorden een goedlopend en volledig artikel kan maken. Hier komt wel wat creatief puzzelen en extra research bij kijken.

Na een aantal interviews heb ik besloten om te gaan samenwerken met Voetbalzone voor deze rubriek (zie dit bericht).

Publieksgerichtheid

Voor deze reeks heb ik een bepaalde doelgroep gekozen: een publiek van voetballiefhebbers die geïnteresseerd zijn in Nederlandse voetballers in het buitenland. Het heeft een beetje een VICE-stijl qua interviewstijl. Hiermee bedoel ik dat het originele verhalen van oprechte personen zijn, met niet de focus op het voetballende aspect, maar meer op de randzaken buiten het voetbal, iets wat VICE Sports in haar artikelen ook doet. Daardoor is mijn doelgroep in zekere zin gelijk aan de doelgroep die VICE Sports heeft: jonge personen met een voorliefde voor sport (in mijn geval voetbal) én interesse in bijzondere verhalen. Als ik mijn doelgroep een kader zou moeten geven, zou het hieronder zijn te scharen:

  • Luisteraars van de WereldPod (zij bespreken huidige Nederlandse voetballers in het buitenland)
  • VICE-lezers

In deze groep vallen voornamelijk jongens en mannen van tussen de 16 en 35 jaar met een voorliefde voor voetbal én obscure verhalen. In mijn reeks komen namelijk niet alleen spelers uit de standaardlanden als Engeland, Duitsland en de Verenigde Staten voorbij, maar ook de échte avonturiers die in Azerbaijan, IJsland en Vietnam hebben gevoetbald.

Mijn doelgroep is niet zozeer geïnteresseerd in een tactische analyse van het voetbal, maar meer in de verhalen en anekdotes die deze spelers te vertellen hebben. Het is veel interessanter om te horen over maffiapraktijken in Azerbaijan en de omstandigheden in het Vietnamese voetbal, dan om te lezen dat een willekeurige IJslandse ploeg in een 4-3-3 formatie met de punt naar achteren speelt. Hierop heb ik geanticipeerd door meer vragen te stellen over de randzaken – zeker in de exotischere voetballanden – dan over het voetballende aspect.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *