Reflectie Magazine Over de Grens

Het idee om een magazine te maken kwam door twee factoren. Ik wilde mijn interviews uit de serie Over de Grens aan elkaar bundelen én wegens de corona-uitbraak en het daarbij horende thuisonderwijs kregen we een Adobe-pakket. Het gratis Adobe-pakket maakte het makkelijk om via InDesign een magazine te maken.

Wat heb ik geleerd?

  • Ik heb geleerd om te werken met Adobe InDesign.
  • Ik heb geleerd hoe een magazine in elkaar zit.
  • Ik heb geleerd hoe je een magazine op je blog kan zetten.

Ik had nog nooit met InDesign gewerkt, maar had van Cécile al wel gehoord dat het een ingewikkeld programma is. Omdat ik niet wilde gaan rondzwerven in het programma, besloot ik om enkele tutorials te kijken. De tutorial waar ik het meest aan heb gehad, duurde maar liefst 2,5 uur. Na die tutorial gekeken te hebben, kende ik de basics van het programma en kon ik mijn magazine maken. (Tutorial: https://www.youtube.com/watch?v=RXRT3dHu6_o)

Om erachter te komen hoe ik het magazine in elkaar wilde gaan zetten, heb ik enkele magazines die ik thuis had liggen bekeken en gelezen. Dit waren nummers van Staantribune, Santos, FourFourTwo en VI. Hieruit heb ik verschillende punten opgemerkt:

  • Ze gebruiken veel afbeeldingen;
  • Om het niet één lap tekst te maken, wisselen ze tekst af met afbeeldingen, tussenkoppen, en (gekleurde) quotes;
  • Bij Staantribune: elk verhaal, thema of artikel heeft zijn eigen lay-out. Hierdoor krijg je bij elk verhaal het idee dat het uniek is;
  • De groottes van de afbeeldingen is altijd verschillend. Soms hebben ze een pagina- of spreadvullende afbeelding, soms kleine afbeeldingen;
  • De achtergrond van de pagina’s is niet altijd wit, om zo het unieke karakter van een blad of artikel te benadrukken;
  • Er is een bepaalde huisstijl, denk hierbij aan lettertype en -grootte, het kleurenpalet dat gebruikt wordt, logo’s en illustraties die vaker terugkomen.

Tijdens het maken van het magazine heb ik een beginnersfout gemaakt. Ik ben namelijk een nieuw verhaal op de rechterkant van de pagina begonnen, waar aan de linkerkant nog het restant van het vorige artikel staat. Maar de rechtse pagina trekt meteen de aandacht van de lezer, ook omdat je die als eerst ziet als je de pagina omslaat. Hierdoor ontstaat verwarring wat bij elkaar hoort en wordt het onoverzichtelijk. Helaas kwam ik hier pas achter toen ik al halverwege het magazine was, waardoor het onmogelijk werd om aan te passen.

Omdat ik alle interviews zelf gemaakt had, was het niet moeilijk om deze in het magazine te plaatsen. Daardoor kostte dat vaak weinig tijd en heb ik zodoende meer tijd gespendeerd aan de lay-out van het blad.

Met de plug-in 3D FlipBook heb ik het magazine op mijn blog kunnen zetten. Dit was redelijk simpel. Ik hoefde alleen de plug-in te downloaden en het PDF-bestand (mijn magazine) daarin te zetten.

Over het algemeen denk ik dat dit product erg nuttig is voor mijn studieontwikkeling. Omdat ik (mits mogelijk) een stage bij bijvoorbeeld Staantribune erg leuk zou vinden, is het een pluspunt dat ik mij al verdiept heb in hun blad en met InDesign kan werken.

In totaal heb ik ruim 30 uur gespendeerd aan dit magazine, exclusief het afnemen van de interviews. Zeker het onderzoeken hoe InDesign werkt en het kijken van tutorials heeft hier veel aan bijgedragen. Ook werd het steeds lastiger om een unieke pagina te creëren, zodat niet alle artikelen op elkaar leken. Om telkens iets nieuws te bedenken en ieder interview een eigen look te geven, heeft tijd gekost.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *